تو نيستي
اما من برايت چاي مي ريزم
ديروز هم
نبودي که برايت بليط سينما گرفتم
دوست داري بخند
دوست داري گريه کن
و يا دوست داري
مثل آينه مبهوت باش
مبهوت من و دنياي کوچکم
ديگر چه فرق مي کند
باشي يا نباشي
من با تو زندگي مي کنم

هم نمیتوانم بکشم ! و امروز .... در آغوش دیگری نفس نفس

میزنند ... !!!

اين روزها ديگر به خوابم هم نمي آيی...
درکت مي کنم...

هم خوابي با ديگران تمام وقتت را گرفته

سال ها رفت و هنوز

یک نفر نیست، بپرسد از من

که تو از پنجره ی عشق چه ها می خواهی؟

صبح تا نیمه ی شب منتظری

همه جا می نگری

گاه با ماه سخن می گویی

بیشتر از آنچه تصور کنی خیانت دیده ام و بیشتر از آنچه باور کنی قلبم را شکسته اند اما تو نه خیانت کردی و نه قلبم را شکستی تو جگرم را آتش زدی زبانم می گوید زبانم می گوید به امید روزی که روزگارت سیاه تر از پر کلاغ تیره تر از غروب و غمگین تر از دم جدایی باشد اما دلم میگوید به امید روزی که آشیانت بالاتر از آشیان عقاب ، چشم انداز نگاهت زیباتر از بهشت بر لبانت لبخند و صد هزار پری کنیزت باشند تو که تازه رسیدی از گرد راه تو که تازه به دل ما رسیدی تو چه جوری ما رو دیونه دیدی توچه جور نقشه برامون کشیدی . عمریه عمریه که عاشق خدایی این دل ما آخر خط و باز فدایی این دل ما تو یکی بیا و از پشت دیگه خنجرش نزن ذالفقار عشقت ُ تویکی بر سرم نزن دل مارو به خزونه تو با عشقت دیگه پرپرش نکن بیچاره خوش باورو ساده وپاک دل ما واسه یک ذره وفا عمری هلاک دل ما بیا باما تو یکی از ته دل یار بشو راستی راستی بیا با ما عمری گرفتار بشو تو که تاره رسیدی از گرد راه تو که تازه به دل ما رسیدی تو چه جوری مارو دیونه دیدی تو چه جور نقشه برامون کشیدی نکنه هوس گریبون دلت رو بگیره نکنه تا جون گرفت دوباره این دل بمیره نکنه اشک مارو تو هم بخوای دربیاری نکنه حوصله مونو تو بخوای سر بیاری ما دیگه خسته شدیم حوصله ی حرفای پوچُ نداریم ما دیگه خسته شدیم طاقت کوچ ُ نداریم یه باری از دوشم بگیر مشکل رو مشکلم نذار نکنه اشک مارو تو هم بخوای دربیاری نکنه حوصله مون ُ تو بخوای سر بیاری ما دیگه خسته شدیم حوصله ی حرفای پوچ ُ نداریم ما دیگه خسته شدیم طاقت پوچُ نداریم سر به سرم بذار ولی سر به سر دلم نذار ما دیگه خسته شدیم حوصله ی حرفای پوچ ُ نداریم ما دیگه خسته شدیم طاقت کوچ ُ نداریم تو یکی بیا باما از ته دل یار بشو راستی راستی بیا با ما عمری گرفتار بشو... ای زاده ی هفت پشت اصالت در مکتب عشاق اگر این بود جوابت لعنت به تو و ذات خرابت ای شناگر قابل تو آب نمی دیدی بازیچه شب گردان مهتاب نمی دیدی ای زاده ی هفت پشت اصالت تفسیر تو این بود اگر از اصل نجابت لعنت به تو و ذات خرابت اینک تو و این مرداب اینک تو و این مهتاب بیداری اگر این است رفتیم دگر در خواب ای کرم بدن شب تاب به به چه قشنگی تو در این نقش بر آبت لعنت به تو و ذات خرابت رفتیم و از این رفتن بسیار تو را بخشید آزادی و قلب تو بر رفتن ما خندید آن تازه رس نوبر گر حال مرا پرسید گو شکر خدا گفتم و راضی ز ثوابت لعنت به تو و ذات خرابت بر اصل و نسب بالی ای اصل و نسب عالی ای کاش نبینی تو آن روز که پامالی ای عاشق پوشالی اینک تو و جولانگه مستان شرابت لعنت به تو و ذات خرابت ای عاشق پوشالی گفتم که گلی افسوس پا تا به سرت خاره ای بی خبر و مدهوش این مستی پیروزی چند است و نه بسیاره سقای هزار تشنه ی آواره سیراب شدند جملگی از آب سرابت لعنت به تو و ذات خرابت در آیینه ات بنگر حیوان صفتی بینی حاشا مکن این باور این دست تو نیست اینی این است ترازوی عدالت تو پادشه مکر و رضالت ارزانی آن تازه رس خوش قد و قامت تو پیش کش و قصه ی ما هم به سلامت ای زاده هفت پشت اصالت تفسیر تو این بود اگر از اصل نجابت لعنت به تو و ذات خرابت پایان سخن بشنو این غائله شد از نو در مکتب عشاق اگر این بود همه صبر و قرارم گر حوصله این بود وچنین پا به فرارم این گونه اگر گربه صفت بودم و حاضر به جوابم لعنت به من و عشق و بر این ذات خرابم اینک تو و این مرداب اینک تو و این مهتاب بیداری اگر این است رفتیم دگر در خواب ای کرم بدن شب تاب به به چه قشنگی تو در این نقش بر آبت لعنت به تو و ذات خرابت لعنت به تو و ذات خرابت مرحبا چه قلب سنگی داشتی تو چه دل شهر فرنگی داشتی تو مرحبا به این همه عشق و وفا چه دل زبر و زرنگی داشتی تو

همان که گاهی می شکند
گاهی می گیرد و گاهی می سوزد
گاهی سنگ می شود و سخت و سیاه
و گاهی هم از دست می رود...

با این دل است که عاشق می شویم
با این دل است که دعا می کنیم
با همین دل است که نفرین می کنیم
و گاهی وقت ها هم کینه می ورزیم...

اما قلب دیگری هم هست.قلبی که از بودنش بی خبریم.
این قلب اما در سینه جا نمی شود
و به جای اینکه بتپد.....می وزد و می بارد و می گردد و می تابد
این قلب نه می شکند نه میسوزد و نه می گیرد
سیاه و سنگ هم نمی شود
از دست هم نمی رود

زلال است و جاری
مثل رود و نسیم
و آنقدر سبک است که هیچ وقت هیچ جا نمی ماند
بالا می رود و بالا می رود و بین زمین و ملکوت می رقصد

این همان قلب است که وقتی تو نفرین می کنی او دعا می کند
وقتی تو بد می گویی و بیزاری او عشق می ورزد
وقتی تو می رنجی او می بخشد...

این قلب کار خودش را می کند
نه به احساست کاری دارد نه به تعلقت
نه به آنچه می گویی نه به آنچه می خواهی

و آدمها به خاطر همین دوست داشتنی اند
به خاطر قلب دیگرشان
به خاطر قلبی که از بودنش بی خبرند

خوشبخت ترین پسر کسیست که اولین عشق یه دختر باشد و خوش بخت ترین دختر کسیست که اخرین عشق یک پسر باشد